มุมสบาย.....สไตล์เด็กจุล

บ้านไม้ที่ผสมผสานกับการก่ออิฐถือปูน ตกแต่งผิวด้วยหินสีเข้มดูโดดเด่น และกลมกลืนกับ
บรรยายกาศ แวดล้อมด้วยสีสันตระการตาของมวลไม้ดอกสารพัดพันธุ์ ที่บานโฉมอวดกลิ่นแย่ง
กันต้อนรับผู้มาเยือน

แม้จุดเริ่มต้นของคนตระกูล อุทัยวงศ์ จะไม่ได้มาจากการมีพื้นฐานด้านธุรกิจให้บริการที่พัก
แต่ความเรียบง่ายที่จริงใจต่อผู้มาเยือน ก็ทำให้ภูพ่อบทแห่งนี้ อบอุ่นด้วยการต้อนรับ และประทับ
ใจกว่าโรงแรม 5 ดาว อีกหลายต่อหลายที่ในโลก

พ่อบท คือ พ่อของตระกูล ที่ลูกและหลานต่างรักเคารพ ในความเมตตาและเป็นเสมือนจุดรวม
ใจของตระกูล ความปรารถนาในการให้ลูกหลานได้รักใคร่ปองดอง คือสิ่งที่พ่อบทอยากได้จาก
ลูกหลานเป็นเครื่องตอบแทนในวัยชรา

ดินเชิงเขาในอำเภอเขาค้อแห่งนี้ พ่อบทได้หักร้างถางพง เพื่อใช้เป็นที่ทำมาหากินเลี้ยงลูกหลาน
ด้วยการทำไร่ลิ้นจี่ และปลูกพืชต่างๆมาแต่ยังมีเรี่ยวแรงดี

จนเข้าสู่วัยที่ควรพักผ่อน ที่ดินผืนงามแห่งนี้จึงได้มอบให้เป็นมรดกร่วมกันของตระกูล ที่ลูกหลาน
สามารถมาใช้เป็นศูนย์รวม ร่วมพบปะกันยามกลับมาเยี่ยมบ้าน

นั่นจึงเป็นการก่อกำเนิดของรีสอร์ทงาม นามภูพ่อบทแห่งนี้ เพราะด้วยลูกหลานต่างก็มีภาระการ
งานทำ จึงไม่สามารถสืบต่องานการเกษตรกรรมที่เคยเป็นของพ่อบทได้

เริ่มต้นจากการตัดสินใจปลูกบ้านคนละหลัง 5 คน แต่ด้วยแบบบ้านเดียวกัน และพี่น้องต่างก็ลงขัน
รวมเงินกันสร้างคลับเฮ้าส์ ห้องครัว ห้องน้ำส่วนกลางขึ้นมาเพิ่ม

คลับเฮ้าส์นั้นโปร่งโล่งลมเย็นพัดผ่านตลอดเวลา ยามเย็นและกลางคืน จะหนาวยะเยียบหรือแม้แต่
กลางวันที่แดดร้อนเปรี้ยง ก็ยังต้องคว้าเสื้อกันหนาวตัวหนามาสวมใส่กันลมเย็น

ถัดระดับล่างลงไปมีบันไดเล็กๆไปสู่ลานกว้างที่ใช้พักผ่อน ชมวิว และผู้มาเยือนหลายคนขอใช้เป็น
ลานกลางเต็นท์ดื่มด่ำไอเย็นแห่งขุนเขาให้ชุ่มฉ่ำใจ

มองกลับขึ้นไปภาพของคลับเฮ้าส์เด่นตระหง่าน มีชื่อ เรือนบุญชื่น ติดไว้เป็นการอาลัยถึง
แม่บุญชื่น คู่ชีวิตของพ่อบท ที่จากครอบครัวนี้ไปก่อนหน้า

กลุ่มดอกไม้หลากสี ส่งกลิ่นอ่อนๆโชยมาเตะจมูก เสมือนอยู่ท่ามกลางสปาชั้นดีที่ใช้อโรมาเธอราปี
ีสูตรลับสุดยอด ช่วยให้ผ่อนคลายและเคลิบเคลิ้ม จนต้องถูกสะกดให้อยู่นิ่งๆ เพื่อสูดหายใจลึก
หมายจะกอบโกยเอากลิ่นนั้นไว้ในร่างกายให้เนิ่นนาน

มื้อเย็นวันแรกเราได้รับการต้อนรับด้วยอาหารพื้นบ้าน ที่ถูกปรุงจากพืชผักต่างๆรอบๆบริเวณภู
พ่อบท

ยอดฟักแม้ว หรือมะระหวานที่คนกรุงรู้จักกันดี ผัดกับน้ำมันงา โชยกลิ่นต้องจมูกให้รีบตักเป็นช้อน
แรก ความหวานกรอบของยอดฟักแม้ว ทำให้รู้ได้ทันทีว่าสดมากเหมือนกับเพิ่งเด็ดจากต้นโยนลง
กระทะ

เราไม่ได้เข้าใจผิด เพราะอาจารย์สงกรานต์ เจ้าของท่านหนึ่ง ผู้ดูแลภูพ่อบท ได้ชี้ให้เราดูกลุ่มไม้
ใหญ่ที่เชิงเขา ซึ่งเป็นที่มาของฟักแม้วยอดงามปลอดสารพิษในจานนั้น

ที่เชิงเขานั้นเป็นพื้นที่ของไร่ลิ้นจี่ และไร่ฟักแม้ว ที่ปัจจุบันหลานคนหนึ่งเป็นผู้ปลูกขาย ทำรายได้
ดี และยังมียอดมาไว้ต้อนรับผู้มาเยือนที่ติดใจรสชาติ ซื้อติดไม้ติดมือกลับบ้านอยู่เสมอ

นอกเหนือจากยอดฟักจานโปรดของพวกเราแล้ว หัวปลีจากกล้วยป่าต้มกะทิ แกงอ่อม หรือแม้แต่
สูตรน้ำพริกมะเขือที่ดูง่ายๆ ใช้มะเขือมะตำเละๆไม่เห็นเครื่องปรุง แต่รสชาติยามจิ้มกับข้าวเหนียว
ช่างต่างกับหน้าตาสีสันโดยสิ้นเชิง

3 วันของพวกเราหมดไปอย่างรวดเร็ว ราวกับว่ามีใครมาเร่งเวลา แม้ว่าจะมีที่เที่ยวในบริเวณใกล้
เคียงอีกมากมายหลายแห่ง แต่ทุกวันที่ตื่นเช้ามานั่งดูแสงแดดพาดผ่านทิวเขา สลับไปมานับร้อย
ลูก ความเขียวของทุ่งหญ้า ที่สลับกับไม้ใหญ่ปะปรายของภูเขาในบริเวณนี้

อากาศเย็น และลมแผ่วๆ ที่รู้สึกได้ว่าอากาศบริสุทธิ์คืออะไร ต่างสะกดพวกเราให้นั่งอ่านหนังสือ
ในเรือนบุญชื่นได้ทั้งวันโดยมิรู้เบื่อ

มารู้ตัวอีกทีเมื่อถึงเวลาต้องเดินทางกลับ แม้จะอาลัย แต่ก็ต้องตัดใจด้วยกลัวตกงาน นั่งรถจากมา
ด้วยรู้สึกหวั่นๆว่า เมื่อถึงกรุงเทพฯ ปอดของพวกเรา จะยังยอมรับอากาศกรุงเทพฯได้หรือเปล่า....

ติดตามต่ฉบับหน้าครับ

จบแว้วว......